„Jak zwykle, przygotowaliśmy oprawę sceniczną. Były to odpowiednio rozlepione gazety. Pośród nich w kwadratach na różnych wysokościach czarnym kolorem rzucone nazwiska zabitych. Wyglądały jak niedbale, w rewolucyjnym pośpiechu malowane klepsydry. Widowisko ukazywało w skrócie cały przebieg pamiętnych wypadków.
W ciemności zaczął się zainscenizowany napad policji. Wycie syreny fabrycznej. Okrzyki: „Nie bić”, „Precz”, wydawały się zgromadzonym na wiecu prawie autentyczne. Cała sala brała udział w odtworzonych zajściach. Potem pogrzeb. Skromne środki zmuszały do szukania odpowiednich form. Grzebień wyciętych kształtów z tektury, przesuwany przed reflektorem w takt pogrzebowej pieśni, rzucał fantastyczne cienie na gazetowe tło. Szły one jak masowa demonstracja po tym ekranie. Wtórowała im chóralna pieśń pogrzebowa.
Wreszcie w jaskrawym świetle wyszło na scenę ośmiu ludzi w robotniczych kombinezonach. Skierowali twarze ku widowni. Czerwone usta. Reszta - białe bandaże.
Odwrócili się w kierunku tła. Stanęli w równych od siebie odstępach i podnieśli ręce, aby wskazać każdy swoje nazwisko na gazecie. Pieśń urwała się. Wszystko umilkło na chwilę, aż opuścili z powrotem ręce i zeszli w milczeniu (…) Po zejściu ośmiu zabitych wkroczyły na podium z dwóch stron grupy robotnicze ze sztandarami i pieśnią na ustach.
Połączyły się i zeszły z powrotem na widownię. Do nich z kolei przyłączyły się tłumy widzów i wychodząc z wiecu śpiewały „Międzynarodówkę”. Nie było oklasków, zawsze dzielących teatr na widzów i aktorów. Była po prostu wspólna manifestacja.”
(Erna Rosenstein „Akademia Sztuk Pięknych i środowisko lewicy artystycznej Krakowa 1934-1939”, w „Cyganeria i polityka. wspomnienia krakowskie 1919 -1939”, Czytelnik, Warszawa 1964)
Inscenizacje i sesje zdjęciowe zrealizowano w partnerstwie a Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie. Realizację dofinansowano ze środków Krajowego Planu Odbudowy.

Zrealizowanych zostało 18 inscenizowanych obrazów. Fotografie na których zostały zapisane, włączono do kolekcji Małopolskiej Fundacji Muzeum Sztuki Współczesnej.
Pierwszy pokaz rezultatów sesji został pokazany na wystawie i udokumentowany w towarzyszącym jej wydawnictwie.
